-
Załączniki bezpieczeństwa
Załczniki do produktuZałączniki dotyczące bezpieczeństwa produktu zawierają informacje o opakowaniu produktu i mogą dostarczać kluczowych informacji dotyczących bezpieczeństwa konkretnego produktu
-
Informacje o producencie
Informacje o producencieInformacje dotyczące produktu obejmują adres i powiązane dane producenta produktu.
-
Osoba odpowiedzialna w UE
Osoba odpowiedzialna w UEPodmiot gospodarczy z siedzibą w UE zapewniający zgodność produktu z wymaganymi przepisami.
Wiersze polityczne i przepowiednie, satyry i paskwile z XVI wieku
Zebrał i opracował: Teodor Wierzbowski
Wydawnictwo: Teodor Wierzbowski, Warszawa 1907
Okładka: miękka
Stan: dobry/bardzo dobry
Uwagi: nieznaczne otarcia/przebarwienia okładki, egzemplarz częściowo nierozcięty.
Oryginalne wydanie z 1907 roku, zawierające zbiór polskich i łacińskich utworów politycznych XVI wieku: satyr, paszkwili, przepowiedni, dialogów i tekstów polemicznych. Materiały zebrał i opracował historyk i archiwista Teodor Wierzbowski (1853–1923). Książka stanowi zeszyt XXIV serii Biblioteka Zapomnianych Poetów i Prozaików Polskich XVI–XVIII w.
To bardzo ciekawe źródło do historii polskiej literatury politycznej XVI wieku. Wierzbowski zebrał teksty funkcjonujące często anonimowo i zachowane w rękopisach, dotyczące sporów politycznych, religijnych i społecznych epoki. W tomie pojawiają się m.in. materiały związane z Janem Ostrorogiem, Andrzejem Krzyckim, Szczęsnym Herburtem, Hugonem Blocyuszem i Andrzejem Trzecieskim.
Szczególnie interesujący jest opublikowany tutaj łaciński „Dialogus de coniugio Sigismundi Augusti…” z 1548 roku, będący paszkwilem wymierzonym w małżeństwo Zygmunta Augusta z Barbarą Radziwiłłówną. Znaczenie edycji Wierzbowskiego wzrosło później, ponieważ rękopis, z którego opublikował ten tekst, wrócił z Petersburga do Polski, a następnie spłonął wraz ze zbiorami Biblioteki Narodowej podczas II wojny światowej. Oznacza to, że wydanie z 1907 roku zachowało drukiem tekst źródła, które później przestało istnieć.
Publikacja nie przeszła zresztą niezauważona już w swojej epoce — w 1908 roku poświęcił jej obszerną, sześciostronicową recenzję Aleksander Brückner w „Pamiętniku Literackim”.